ما ايراني ها ...

ما ايراني ها داراي فرهنگ بسيار غني و پربار چندين هزار ساله هستيم که هيچ نظام فرهنگي و ايده لوژيکي به گرد ما نمي رسد.

ما ايراني ها هرگز بدون بليت سوار اتوبوس نمي شويم چه برسد به مترو؛ حال اگر برخي از هم وطنان موقع ورود و اکثريت قالب موقع خروج بليت ارائه نمي دهند از فرهنگ غلط ايراني نيست، بلکه اين دسته از هم وطنان از استهلاک دستگاه هاي بليت خواني که با هزينه ي بيت المال خريداري شده است، مي ترسند و در عوض بليت شان را در صندوق صدقات مي اندازند تا اقشار کم بضاعت جامعه نيز بتوانند از اين موهبت الهي بهره مند گردند.

ما ايراني ها هرگز هنگام سوار شدن در مترو يکديگر را هل نمي دهيم و به يکديگر نمي چسبيم مگر از روي صميميت و نوع دوستي و صد البته صرفه جويي در هزينه ي گرمايش مترو در فصل زمستان.

البته اين از تدابير استراتژيک مديران فهيم شبکه ي مترو است که سعي بر آن دارند وحدت و يکپارچگي ملت را حفظ نمايند. حتي شده با کم کردن واگن ها و عجب از اين متروهاي چيني که براي سوار شدن هميشه جا هست تا مسافران با هم همراه، هم قطار و هم درد باشند.

ما ايراني ها اگر مدير شويم هيچ گاه در پي آن نيستيم تا اين تغيير مديريت را به رخ بکشيم و اگر مي بينيد بانوان روزگاري در واگن جلو سوار مي شوند و چندي بعد در عقب و اين روزگار از هر دو طرف؛ نه به سبب تغيير مديريت بلکه به دليل احترام، نوع دوستي و عدالت است که خانم ها مقدم اند چه از اين طرف، چه از آن طرف.

ما ايراني ها هرگز در مورد ديگران زود قضاوت نمي کنيم. پر واضح است در مملکتي که يک دادگاه عمومي 4 سال طول مي کشد، هرگز در مورد ديگران زود قضاوت نمي گردد.. پس اگر جايي دستي در جيب مان رفت نيک مي دانيم که نه دست کج دزدي که دست نوازش است؛ مگر آن که خلافش ثابت گردد.

ما ايراني ها هرگز در صندلي مخصوص معلولين و بيماران نمي نشينيم و اگر مي بينيد اين صندلي ها بسيار زود پر مي شوند نه از فرهنگ غلط ما که از ضعف وزارت بهداشت است که اکثريت مردم مريضند.

ما ايراني ها هميشه براي بزرگان خود احترام قائليم و اگر وقتي پيرمردي سوار مترو مي شود از جاي خود بلند نمي شويم نه از روي بي اعتنايي که به خاطر پيشگيري از دعواي احتمالي ميان داوطلبان زيادي است که در کشور ما حاضرند جاي خود را به ديگران بدهند، از اين رو بهتر است کسي اين کار را نکند تا خداي ناکرده دل کسي نشکند.

ما ايراني ها هرگز از خط قرمز لبه ي سکو عبور نخواهيم کرد که خط قرمز لبه ي سکو حريم ايمن ماست که حيات ما ايراني ها به خطي بند است، حال اگر همگان خط شکني مي کنند چه جاي تعجب است که در کجاي تاريخ، ايراني در بند بوده است که اکنون در بند بماند.

مگر بند کز بند عاري بود

                       شکستي بود زشت کاري بود                       

   که روشن روانم بر اين است و بس

و اين همان سلاحي است که استکبار جهاني از آن وحشت دارد و غرب از درک آن عاجز است که قدرت ايران را نه در انرژي هسته اي که در فرهنگ فرداي 120 ميليوني آن بايد جستجو کرد.

اگر ما ايراني ها هميشه با لبخند مي گوييم ايراني هستيم نه به خاطر فرهنگ چندين هزار ساله پيشينيان بلکه مفتخريم به آن چه در امروز رخ مي دهد.

برگرفته از شماره ي 2  نشريه ي بيداد